Sverrir Páll Erlendsson

Það er afar gott af og til að fara í leikhús og skjótast stundarkorn inn í aðra veröld en þá sem maður er venjulegast í. Ég hef átt því að fagna í vetur að fara í leikhús oftar en venjulega, bæði hér nyrðra og syðra. Þetta hefur verið fjölbreytt og oft skemmtilegt. Ég er dálítið sérvitur og ætlast til að atvinnuleikhús einkennist af atvinnumennsku og standist kröfur sem slík og ég er ekki alltaf hrifinn af tilraunum til að færa klassísk verk til nútímans. Það er þó hægt að gera snilldarlega ef þeir sem það gera hafa burði til og sem betur fer eru þess dæmi. En leikhúsreynsla mín það sem af ver vetri er einhvern veginn á þessa lund:

Fyrst fór ég í haust og sá Djúpið í Samkomuhúsinu á Akureyri. Þessi sýning Ingvars er mikið afrek og óviðjafnanleg reynsla að fylgja honum á leið hans um landamæri lífs og dauða. Ég hefði ekki viljað missa af því, og jafnframt því að í lokin var áhorfendaskarinn svo lamaður af innlifun að það leið langur tími und sá fyrsti fékk af sér að klappa saman höndum.

Í Dynheimum, sem LA kallar því ómerkilega nafni Rýmið, sá ég svo Lilju. Það var átakanleg sýning á viðfangsefni sem hugsanlega hefur verið að gerast hér í nánd við okkur – ekki bara í Eystrasaltslöndum. Þetta var að mörku leyti ljótt verk og skelfilegt en það gladdi að það var vel leikið, stúlkurnar gerðu mjög vel og einkum sló í gegn unglingurinn úr Eyjafjarðarsveit.

Suður í Reykjavík sá ég tvennt á fyrri hluta vetrar. Ég fór og sá í Nemendaleikhúsinu Eftirlitsmanninn eftir Gogol. Þetta var afskaplega vel heppnuð sýning og má segja með sanni að hópurinn sem er að ljúka námi þarna er sterkur, þarna eru fantagóðir leikarar sem brugðu sér í margvísleg gervi þessa gamla tíma eystra.

Í Þjóðleikhúsinu sá ég í sömu ferð Brennuvargana, sem eru reyndar Biedermenn og brennuvargarnir eftir Max Frisch. Þetta stykki lékum við hér í LMA vorið 1967 í leikstjórn Erlings E. Halldórssonar. Sú sýning þótti mér talsvert betri og áhrifameiri en þessi Þjóðleikhússýning. Þar er að vísu gert meira úr skopi og trúðleik, Scmhitz er túlkaður með hálfgildings bjánahætti og Anna vinnukona er að vísu frábær, en aðrir þótti mér slakir, einkum Biedermann sjálfur, Babette og Eisenring. Kórinn er ónýtur, truflaður af tónlist og Vér erum hér, vandlega hringðaar slöngurnar rauðu, reglunum samkvæmt, verður að engu í nýrri þýðingu. Því miður – samt auglýsir leikhúsið að þetta sé besta sýning ársins.

Hér nyrðra komu svo 39 þrep. Um það vil ég hafa sem fæst orð. Ljós voru góð, hljóðstjórn frábær og sviðslausnir allskemmtilegar sumar - en leikritið lélegt og einskis virði að mínum dómi, ekki einu sinni fyndið, (mér tókst að hlæja einu sinni, en allmargir hlógu ögn oftar) og leikararnir réðu engan veginn við það hlutverk að vera gamanleikarar. Þetta var afar slæmt dæmi um atvinnuleikhús.

Suður var haldið á ný og aftur í Nemendaleikhúsið. Splunkunýtt verk samið fyrir hópinn, Bráðum hata ég þig. Verkið sjálft hefur fengið misjafna dóma og þótt óþarflega klisjukennt og sumum viðkvæmum konum hefur þótt nóg um brjóst og kynlíf, en mestu varðar að leikaraefnin, krakkarnir sem eru að klára skólann í vor, sýna og sanna að þarna er á ferð óvenjusterkur hópur sem ræður líka ágætlega við svona realísk nútímaverk. Vel heppnað.

Í sömu ferð fór ég og sá Fást. Vesturport fær allar rósirnar og stjörnurnar. Þetta er svo frábært verk hjá þessu listafólki og svo vel að því staðið að enginn sem ann leiklist má missa af þessari upplifun. Ég get ekki haft um þetta mörg orð, en það er ekkert venjulegt að maður hrópi upp yfir sig af fögnuði eða verði svo snortinn að maður missi út úr sér VÁ! - hvað eftir annað. Gleðilegt að sjá Þorstein Gunnarsson springa út einu sinni enn og Hilmi Snæ leika frábærlega á ný. Og allir – allir stóðu undir væntingum.

Svona er þetta og ég veit ekki hvað verður meira um leikhús í vetur – nema hér verður Rocky Horror og ég ætla bara að leyfa mér að vona að LA standi þar undir væntingum sem atvinnuleikhús.