Ég sat og dáðist að fréttum og Kastljósi í kvöld. Auðvitað eru fréttirnar alvarlegar og óvissan skelfileg og ruglið og þvælan í þessum stjórnmálamönnum sumum hverjum með eindæmum - að ekki sé talað um einhæfni og hugmyndaskort fréttamannanna. Ég heyrði meira og minna beinar útsendingar frá fundum um og eftir hádegið þar sem Ingibjörg og svo Geir og svo Ingibjörg og svo Geir og svo einhverjir aðrir voru spurðir og aftur og aftur og aftur og aftur sömu spurningarnar, jafnvel án þess að breyta orðalaginu. Greinilegt að fréttamennirnir ýmist hlustuðu ekki á viðmælendurna eða gleymdu jafnóðum því sem sagt hafði verið. Ótrúlegt og ófagmannslegt. Þó eru til inn á milli fréttamenn sem gera vel, sem betur fer.
Hins vegar sat ég og dáðist að fréttum og Kastljósi í Sjónvarpinu í kvöld. Þar sátu tvær stúlkur - ég þekki að vísu aðra þeirra - þar sátu þær í horninu á myndinni og endursögðu allt sem fólk sagði - á táknmáli. Þvílík snilld. Ég hef oft sagt að svona ætti að vera ævinlega í öllum fréttum og fréttaþáttum. Þeir sem eiga táknmál að móðurmáli eða aðalmáli, þeir sem ekki heyra það sem sagt er, þeir eiga skilyrðislausan rétt á því að fá að fylgjast með því sem gerist í heiminum. Ekki bara þegar stjórnin fellur og ekki bara þegar er eitthvert sérstakt átak eins og dagur táknmálsins.
Á svona stundum upplifi ég líka þetta, að skilja ekki þegar fólk talar og talar saman á táknmáli. Ég verð að viðurkenna að ég skil ekkert nema kannski gott kvöld og bless, og skammast mín fyrir það. Af hverju hefur mér aldrei verið kennt þetta? Verð eins og auli þegar komið er með miða frá Happdrætti heyrnarlausra og hleyp til og borga og brosi aulalega. Þá upplifi ég það að vera mállaus.
Takk fyrir táknmálið og aukið það frekar en hitt.
