Ég hef víða siglt og vegi marga ekið
og veröldina þekki næstum alla
og víðast eftir tækifærum tekið
en tæpast notið þess, það held ég varla,
því heima bíður dúllan mín, hún Dísa,
og draumur minn er hennar eina vísa:
Þó báturinn þinn brotni í spón
og brimið taki þig
og hendi þér um höfin, Jón,
þá hugsaðu bara um mig.
En þó að ég sé stundum hérna heima
og hagi mér þar næstum eins og maður
fer ósköp fljótt að toga í mig og teygja
að taka á rás – í burt – og verða glaður.
En heima bíður dúllan mín, hún Dísa
og draumur minn er bara þessi vísa:
Þó báturinn þinn brotni í spón
og brimið taki þig
og hendi þér um höfin, Jón,
þá hugsaðu bara um mig.
En innra í mér einhvers konar kraftur
ólgar, og hann snýr mér hendi styrkri.
Æ, kannski er best að koma aldrei aftur
og kúldrast hér í endalausu myrkri.
En heima bíður dúllan mín, hún Dísa
og draumur minn er þessi skrambans vísa:
Þó báturinn þinn brotni í spón
og brimið taki þig
og hendi þér um höfin, Jón,
þá hugsaðu bara um mig.
Vonandi er þetta mátulega væmið.
svp
